Steleto

STELETO

                                                                                         A. Dolskij,

                                                                                           Traduko de T. Auderskaja

Al manplato mia stel’ ekfalis,

Mi demandis sxin: “De kie vi?”

Tamen stel’ pro laco svene palis,

Ne respondis dekomence sxi.

 

Poste sxia brilo plifortigxis,

Vocx’ eksonis kvazaux sonoril’:

“Kvankam la malgranda mi naskigxis,

Mi scipovas fari farojn mil.

 

Mi plenumos cxiun vian peton,

Kiun vi deziras kun obstin’”

-“Volas mi eternan am-impeton

Kaj ke estu sana la patrin’.

 

Ke sur nia Ter’ militvundita

Nure steloj falu de cxiel’,

Kruelec’ okazu senprofita,

Cxie regu am’, fidem’ kaj bel’.

 

Estu cxiuj homoj bonanimaj,

Fortaj kaj liberaj kiel mar’,

Kaj aperu, vastaj kaj senlimaj,

Horizontoj antaux la homar’.

 

Oni herbon falcxu per falcxilo

Kaj la birdoj kantu en plengxoj’,

Kaj la suna radianta brilo

Post la pluv’ ridetu sur la voj’.

 

Volas mi, ke firmu amikeco,

Malaperu morno kaj malic’,

Ke plensagxa estu maljuneco

Kaj plenpova nia juna vic’.

 

Lignofajro nia cxiam flamu,

Estu cxiam sana la patrin’,

Miaj kantoj inter homoj famu,

Amatino mia amu min”

 

Longaj paroladoj estis vanaj,

Ja malgranda estis la stelet’.

Estingigxis sxi en miaj manoj,

Restis sen respondo mia pet’.

 

 

 

Subpages (1): Sxafeto
Comments