TRADUKITA POEZIO‎ > ‎

V. Majakovskij

   ***

Auxskultu vi!

                        Se oni stelojn

                                            lumigas

Do – estas ja bezonate al iu?

Do – iu deziras, ke ili ekzistu?

Do – iu nomigas cxi tiujn kracxetojn

                                                   “la perlo”?

 

Kaj sin superstresxante

en blizardoj de polvo tagmeza

strebas aroge al Dio,

timas, ke malfruigxis,

              ploras,

kisas lian muskolecan manon,

               petas –

- ke nepre tuj ekestu la stelo! –

               votas –

ne plu elteni tiun senstelan suferon!

             Kaj poste

      maltrankviligxas,

         sed imitas trankvilon,

       dirante al iu:

“Nu do, cxu jam vi ne plu tristas?

             Ne timas?

              Cxu?!!”

 

Auxskultu vi!

                   Se oni stelojn

                                  lumigas,

Do – estas ja bezonate al iu?

Do – estas vivonecese,

               ke dum cxiu vespero

                  en nigra nokt’

eklumigxu almenaux unu stel’?!

 

ONI NENION KOMPRENAS

Al frizisto mi venis,

          diris, trankvila:

“Kombi orelojn vi estu kompleza!”

La frizist’ glathara tuj igxis vila,

la vizagx’ eksimilis al piro peza.

 

“Nenormala!

                 Rugxhara!” –

-          la vortoj kiel frap’.

Insultoj sin jxetis de kvik’ gxis kviko.

     Kaj lo-o-o-o-nge

aroge ridacxis ies kap’,

el tumulto montrante sin, kvazaux olda brasiko.

  CXU VI EKPOVOS?

Mi tuj elversxis el la glaso

La farbon al la map’ rutina.

Mi montris sur la plet’ de graso

Frenezon de la mar’ obstina.

 

Sur skvamo de la fisxo lada

Am-vokon legis mi sen dub’.

         Sed vi

             en kanto

                      serenada

cxu ludos fluton

                de pluvtub’?

                

 

 

 

Comments