TRADUKITA POEZIO‎ > ‎

La Ondo

Li foriris al mi, forlasinte vin—

 

Ĉu mi kulpas pri io ajn?                                  Mia lito el mara silka herbar’,

                                                                         Mi pretigis g^in kun zorgem’…                                                                                                      Tiel gvidis lin spitema destin’,                         Li foriris de vi al la fora mar’,                                                                                        

Li ig^is nun mia gajn’.                                     Sed min li elektis mem!

 

Do ne staru vi apud mara rand’,                          Lian pipon forj^etos mi al la g^et’,

                                                                             Mi sukcenon donos al vi,

Ne atendu ĉe Blanka Rok’!                                  Sed lin ne forlasos el silka ret’ --

                                                                              Li restos ĉiam kun mi!

Mi forvis^os la spuron el sabla strand’              

                                                                               Vi ne g^isatendos lin, sed, en spit’,

En eterna kaj gaja mok’.                                        Vi venados al Blanka Rok’, 

                                                                               G^is la grizaj haroj, la lasta spir’ 

Ĉar la vojo mia lau strikta ord’                               Lin atendos en sama lok’.

Indikita estas en mar’:                                          

Mi venados plu al vilag^a bord’,                             Vi ja estas obstina en sama grad’

Kiel faris mi dum miljar’.                                        Kaj iam, al fora mar’

                                                                                  Vi postsekvos lin lau la sama pad’

Kaj la saman ordon obeas lun’,                                Inter balancing^anta ondar’.

Kaj fis^oj, kaj vir’ el vilag^’…                                

Li venadis al maro en vintr’ kaj autun’,                  Via gent’ obstina al mara senlim’

Konstante, kun la kurag^’.                                       Daurigos la vojon g^is rand’…

                                                                                 Kaj iu trovos la pipon de li

Li foriris al mi, forlasinte vin,                                  Sur la sabla-sukcena strand’.

Ja vi scias, memstaras li.

Kaj pro sia nes^ancelebla obstin’

Min preferis al via lit’.

 

 

Comments