TRADUKITA POEZIO‎ > ‎

IRINA RATUŜINSKAJA: En kretena jaketo...; Abrupte ŝanĝiĝis vento...; Ĉio, kion mi petis...; LA ONDO

I. RATUŜINSKAJA

Traduko de T. Auderskaja

***

En kretena jaketo...

En kretena jaketo, iam infana palt’

Kun la kapo, plena je bizara rimita frazar’,

En Odessa mi estis feliĉa sen fin’, sen kompar’,

Sen ĉeval’, sen regno kaj brido por halt’.

 

En Odessa mi estis – lokusto sur stepa flor’.

-       Nek ĵuroj, nek larmoj, nek sal’ por kunviva daŭr’.

Vi forflugu, revenu – solviĝos ajna dolor’

Pro meliloto polva, lazur’ kaj mituloj ĉe lignofajr’.

 

Miaj stratoj estas frotitaj de mia paŝ’,

La ŝtuparoj platiĝis pro l’ kur’, forlekitaj eĉ ĝis glaci’,

Miaj rokoj brilas per dorsoj el mara verdaĵ’,

Kaj foreksplodita de l’ Placo Templa la Templ’ de mi.

 

Sed kiam mi laciĝos, sed resurektos la Templ’,

Mi prenos bileton reen, al hejma sin’.

Al stratetoj, al varma vespero, memor’ kaj hel’,

Kaj kandon vendos al mi mia ciganin’.

 

 

 

               ***

                                          

                  Abrupte ŝanĝiĝis vento...

 Abrupte ŝanĝiĝis vento.              Sed poste, kiam la akvoj

La nova deziras venkon.                    Kaj muroj desupre nin premis --

Sieĝas nin la ĉielo,                         Neniu celebris venkon

Konkeras suburbojn vent’.                 Ilian kun glora kant’.

Ekhenis ĉevaloj tondre                    Kaj ili de tiam strebas

Post muro dikega norda,                    Imiti iun per modlo; 

Sed rompis l’ atak’ unua                    Sed nur detalojn sensencajn

Remparojn de l’ orient’.                     Skizigas senpova man’… 

 

Kaj tuj en la breĉo fuma

Pereis ruinaj turoj,

Falegis preĝej’ gardanta

Kun krucoj kaj ikonar’.

La urbo batalis arde,

Ĝi estis terura kaj bela,

Dum muĝe dronigis ĉielo

Restaĵojn de l’ lasta rempar’.

 

          ***

                                                       

                              Ĉio, kion mi petis...

Ĉio, kion mi petis,                          Estos ja --

Estos por mi, ja estos                        -- Ho, kiam? --

(Dio mia, ho dankon!):                      Fabelo feliĉa

Kaj malproksima vojo,                      En ment’ kaj absinto.

Kaj novaj homoj.                               Robo, masko punta

                                                           Kaj la danco bunta.

Estos por mi, ja estos

Kanto senhejma                                 Kaj neniu diros:

Kaj memoro fiera.                              Sufiĉe vi jam vivis!

Estos ĉielo

Kun la honoro

Kaj la mantelo

Sub piedoj miaj.

 

                                                                         LA ONDO

I. RATUŜINSKAJA

                                              Traduko de T. Auderskaja

         Li foriris al mi, forlasinte vin –

Ĉu mi kulpas pri io ajn?

Tiel gvidis lin spitema destin’.

Li iĝis nun mia gajn’.

 

Do ne staru vi apud mara rand’,

Ne atendu ĉe Blanka Rok’!

Mi forviŝos la spuron el sabla strand’

En eterna kaj gaja mok’.

 

Ĉar la vojo mia laŭ strikta ord’

Indikita estas en mar’;

Mi venados plu al vilaĝa bord’,

Kiel faris mi dum miljar’.

 

Kaj la saman ordon obeas lun’

Kaj fiŝoj, kaj vir’ el vilaĝ’...

Li venadis al maro en vintr’ kaj aŭtun’,

Konstante, kun la kuraĝ’.

 

Li foriris al mi, forlasinte vin,

Ja vi scias, memstaras li.

Kaj pro sia neŝancelebla obstin’

Min preferis al via lit’.

 

Mia lito el mara silka herbar’,

Mi pretigis ĝin kun zorgem’...

Li foriris de vi al la fora mar’,

Sed min li elektis mem!

 

Lian pipon forĵetos mi al la ĝet’,

Mi sukcenon donos al vi,

Sed lin ne forlasos el silka ret’ –

Li restos ĉiam kun mi!

 

Vi ne ĝisatendos lin, sed, en spit’,

Vi venados al Blanka Rok’,

Ĝis la grizaj haroj, la lasta spir’

Lin atendos en sama lok’.

 

Vi ja estas obstina en sama grad’

Kaj iam, al fora mar’

Vi postsekvos lin laŭ la sama pad’

Inter balanciĝanta ondar’.

 

Via gent’ obstina al mara senlim’

Daŭrigos la vojon ĝis rand’...

Kaj iu trovos la pipon de li

Sur la sabla-sukcena strand’.

 

 

Comments