ORIGINALA PROZO‎ > ‎

La CIRKLO

Kion mi faru nun?

Kio okazos al mi, sola sur la fremda planedo, senkonscia, senhelpa?

Mi timas, mi tordigxas pro senespero, el mi estas elprenita la akso. Mi nenion kapablas plu.

Ili forflugis antaux 3 tagoj.

La plej terura tamen estas ne mia soleco, sed mia senpovo. Mi ne plu havas menson. En la cerbo – kacxo el nekompreneblaj vortoj, nocioj... Mi forgesis la signifon de la vortoj, kaj ili restis por mi nur simplaj songluajxoj, nenion klarigantaj, malplenaj.

Mi perdis min.

 

***

Tio komencigxis dum eliro el la Sxipo. Kiel cxiam, mi severe obeis la Riton: dirinte la necesan magian parolon, mi prokis la krumbojn, verenis falbukojn kaj cxeputis pertenojn.. Post tio ni rajtis foriri el la Sxipo.

Mi estis la unua; kiam mi ektusxis la grundon, gxi kvazaux ekbalancigxis, kaj mia kapo ekturnigxis.

Nu kian do diablon, mi ne estas ja delikata knabino por sveni..

Kiam mi ekfalis, la Kapitano haltigis la Eliron.

Mi provis alrampi al la Sxipo, sed ekvidis la firme fermitan lukon. Multe da tempo postulis de mi kompreni, ke oni ne lasos min reen.

Poste mi ekkomprenis: la Rito.

Mi rompis la Riton, kaj por cxiam forstrekis min el la normala homaro.

 

Sen Rito ne eblas la vivo; gxi estas nia karno kaj spirito, la aero, per kiu ni spiras.

La pastroj de l’ Rito renkontas nin dum naskigxo; ili instruas en lernejoj; la plej kapablaj el ni studas la plenan Ritaron en universitatoj kaj mem igxas pastroj. Mi estas simpla kalpumisto, sed sen rito mi povus igxi nenio, - sen gxi ne eblas ja ia ajn laboro aux agado. Kaj jen – mi rompis la Riton kaj perdis gxin en mi mem.

Mi forgesis gxin.

Mi igxis nenio.

 

***

jam pasis du monatoj post mia alveno.

Mi gxis nun ne mortis.

Mi nutras min per ajxoj, cxirkauxantaj min. Mi ne scias iliajn nomojn. Unuj estas dolcxaj, aliaj – preskaux sengustaj, sed nutrivaj. Mi nomis ilin „beroj“ kaj „legomoj“, kvankam ili estas pli profunde diversspecaj. Mi vidas, ke eble mi estos devigita nomi cxiun specon per sia propra nomo... Estas kvazaux ekscio de la mondo, de la nova mondo por mi. Kaj nur tio savas min en mia stranga, soleca kaj ofte netolerebla vivo..

 

***

Jen estas unuaj tekstoj de la Sankta Mesagxo nia, de l’ Evangelio pri benata Savinto kaj Kleriganto, kiu donis nomojn al cxiu besto kaj planto, kiu instruis al ni la Lingvon, agrikulturon kaj bestobredadon, kiu donacis al ni nian Mondon kun cxio ekzistanta.

Lauxdu nian Kreinton! Lauxdu Lin hxore kaj po unu, kaj en cxiu koro flamu la sama amo kaj obeo al la granda Donanto.

Kaj memoru ni Liajn vortojn, forgesu ilin neniam, por ke cxio dirita de Li restu por cxiam nesxangxebla kaj firma!

 

 

***

Mi komprenis nun, kio okazis al mi; kio okazis al ni cxiuj.

Iam en paratempo, kiam ni estis same sovagxaj, kiel tiuj triboj, cxirkauxantaj min, okazis Intruzo al la Tero, ka jla alvenintoj penis „felicxigi“ nin per nova scio, „civilizigi“ nin.

Ili semis inter ni valoran scion, kaj ni prenis gxin, gxoje, sen pripenso.

Sen pripenso.

Ni restis sur la sama nivelo, kaj ni ne plu esploris la cxirkauxan realan mondon. Ni ne progresis. Kiel masxinoj, ni estis programigitaj por certa agado. Ni scipovis manipuli per masxinaro, ripari gxin, ecx perfektigi en certa grado – sed ni ne sciis la principojn, sur kiuj gxi estis bazita, gxi restis fremda kaj nekomprenebla por ni. Ni stiris, veldis, pudlis kun helpo de „magiaj paroloj“-instrukcioj kaj senkonscie parkerigitaj movoj – pri tio zorgis niaj Rit-instruistoj.

Ni perdis la nian kaj ne akiris la alian; ni entute nenion akiris.

La instrukcioj al masxinoj igxis niaj Sanktaj Libroj; la pastroj klarigis al ni, kiel funkciigi la aparataron; kaj ni, memorfiksante, obeis kaj kredis. Kvazaux blindaj, dum jarcentoj ni pregxis anstataux kompreni, anstataux rigardi kaj vidi.

Tuta nia civilizacio,  tiom potenca, atinginta aliujn astrojn, evidentigxis nur pura blufo...

 

Sed kiuj estis tiuj „Bonfarantoj“, kiuj felicxigis nin? Kiu faris tiun teruran eksperimenton super la homaro – senigis gxin de la propra vojo?

Mi unusola el cxiuj homoj savis min. Sub influo de cxi-planedo la Rito forigxis el mia kapo kaj mi igxis normala homo – vivanta inter vivantaj, vidanta inter vidantaj.

Almenaux al tiu cxi tribo mi povas klarigi cxion,- ili estas tiom naivaj, tiel kredas al mi. Mi rakontos al ili pri nia fiaskita kulturo, pri malutilo de masxinprogreso, pri la cxarmo de la natura vivo, - cxion, kion mi mem eksentis; kaj ili komprenos min, ili ne sekvos nian misan vojon!

Ne al Masxinaro – al Naturo devas strebi homo por disvolvigxi kreske; al Naturo cxirkauxa kaj al naturo sia propra. Mi instruos ilin, ke cxiu popolo, cxiu homo devas sekvi sian propran vojon de evoluo. Nur libera elekto, sen ies „bonfarado“ aux sugesto, povas montri la vojon al felicxo.

Mi direktos ilin al Vero, kaj ili estos cxiopovaj, ili plene, kun apertaj okuloj ekposedos la mondon. Ili evitos niajn erarojn kaj, fortaj kaj liberaj, sendependaj de fremdaj influoj, ili atingos felicxon! Tio estas la devo de mia konscienco antaux ili.

 

***

Estu lauxdata, nia bonfaranto! Estu beata Vi kaj la Mesagxo Via, la sola nia torcxo en mallumo.

Nur sekvante Vin, savigxos ni.

Gloron al nia unua Pastro!

Ni, Viaj adorantoj, faros cxion, por ke homoj sekvu Vin, neniam deflankigxante, nur laux la vojo, de Vi trovita, la sola vera.

 Ni rakontos Viajn vortojn al niaj posteuloj, kaj dum la mondo nia ekzistas, ekzistos la kredo je la Scio, donita de Vi.

Ni konservos gxin zorge, ni instruos gxin al cxiuj vivantaj kaj vivontaj.

Ni konstruos pregxejojn kaj lernejojn, kaj en multaj generacioj ne perdigxos ecx unu vorto, dirita de Vi.

Gloron al la Mastro de niaj vivoj!

Dum ni vivas, neniu disobeos Vin; kaj ni cxiuj savigxos per la vortoj Viaj.

Estu beata por cxiam!

Comments