ORIGINALA POEZIO‎ > ‎

Tankaoj kaj hokkoj

TANKAOJ  KAJ  HOKKU

 

Ah, rompiĝis ĉiuj ligoj,                                                              Kiel akvo de la rivero,     

Kiuj kunigis min kun proksimuloj.                                            Verda, profunda, brilanta akvo,

Ho, ŝiriĝis la katenoj,                                                                 Prenas onin silento.

Kiuj kunvolvis mian animon.                                                    Vi dissolviĝas en tiu akvo,

                                                                                                   Vi falas ŝtone al nigra profundo,

                                                                                                   Senĉese, senhalte, senhelpe...

              *                                                                                   Kiu haltos la tempon?

Cikoriaj floroj                                                                            Kiu savos vin de falado?  

Velkas antaŭ ŝtormo.                                                                 Lirlas surface akveroj,

Kial devas mi,                                                                            Sed profundo allogas nigre.

Eĉ se la ŝtorm’ ne venos,

Velki?

                                                                               

                                                                                                                     *

        *                                                                                          Luno, granda luno sur ĉielo.

Kurba ĉerizujo                                                                            Ĝi spegulas ĉiujn sonojn,

Al ĉielo nokta                                                                             Ĉiujn pensojn, ĉiujn movojn.

Branĉojn aletendas.                                                                     Ĝi scias ĉion pri vi.

Inter brakoj kriplaj                                                                      Ĉu vi ne timas ĝin?

Hele lumas steloj.

 

 

       *                                                                                                           *

Vi ne amas min, ho ne,                                                                 Luno, kiel spegulo,

Nokte ne alvenas.                                                                         Transportas ĉiujn pensojn

Kial do en tagoj                                                                            Malproksimen...

La rigard’ hazarda                                                                        Ho, fora amik’

Min bruligas svene?                                                                     Sub ciperso aŭ sub figujo, 

                                                                                                      Ĉu vi aŭdas min?

 

     *

Kastel’ malnova

Sur la monta pinto

Delonge forgesis

Pri sia pasinteco.

Nur ni memoras.

 

 

      *

Tri trunketoj-

Inda ponto

Trans rivero monta.

 

 

     *

Aŭtoj sur herbo –

Neelteneble.

Prefere iri

Nudpiede sur roso...                                                  T. Auderskaja.

Ĉu ie naturo restis?                                                                       Julio 1997.

Comments