ORIGINALA POEZIO‎ > ‎

ORA FIŜETO

                                                                                                                              Tatjana AUDERSKAJA

ORA FIŜETO (fabelo el postsovetiaj tempoj)

 

Vivis avino kaj avo

Apud la bordo de l’ maro.

La avo estis fiŝisto.

En iu tag’ sensukcese

Fiŝkaptis li, fiŝkaptadis,

Kaj nur en la fino de l’ tago

Kaptis li oran fiŝeton.

Ekpetis lin ora fiŝeto:

“Forlasu min, kara avĉjo!

Se vi permesos la fuĝon,

Mi vian deziron plenumos,

Kian ajn via kapo elpensos!”

Kompatis lin bona fiŝisto

Kaj forlasis al la maro senpage.

Revenis li al sia hejmo

Kaj rakontas pri l’ tagaj eventoj:

“Hodiaŭ kaptis mi fiŝon,

Ne simplan – la Oran Fiŝeton!

Ŝi proponis plenumi dezirojn,

Kiajn ajn mia kapo elpensos,

Sed mi kompatis la povran,

Ŝin forlasis al maro senpage”.

Ekkoleris severa avino:

“Stultulaĉo vi, sencerbulo!

Kial vi ŝin forlasis senpage?!

Iru, voku la Oran Fiŝeton,

Kaj transdonu al ŝi mian peton:

-Mi ne volas esti avino,

Volas esti mi esperantistino!”

Obeeme revenis la avo

Al la bordo de Nigra maro

Kaj vokas la Oran Fiŝeton:

“Venu, treestimata Fiŝeto,

Havas peton ja mia avinjo:

Ŝi ne volas avino resti,

Volas esti ŝi esperantistino”.

Aperis el maltrankvilaj ondoj

La Ora Fiŝeto kaj diras:

“Malstreĉiĝu, revenu hejmen,

Jam via deziro plenumiĝis”.

Revenis la avo hejmen

Kaj kion, imagu, li vidas?!

Estas jam la avin’ esperantistino!

Ŝi per voĉo malbona krias:

“Mi ne volas esti esperantistino simpla,

Deziras mi gitarludi

Kaj kanti, kiel Nataŝa Berce!”

Denove la av’ kompatinda

Revenas al Nigra maro

Kaj petas la Oran Fiŝeton:

“Venu, treestimata Fiŝeto!

Ne satiĝis ja mia avino,

Ŝi ne volas esti simpla e-ino,

Deziras ŝi gitarludi

Kaj kanti, kiel Nataŝa Berce!”

Respondis al li la Fiŝeto

El nigraj ondoj de l’ maro:

“Malstreĉiĝu, revenu hejmen,

Jam via deziro plenumiĝis”.

Sed  kiam revenis li hejmen,

Ekvidis teruran scenon:

Plen-plena domo de gastoj,

Ili fumas, manĝas kaj kantas,

Kaj inter ili avin’ kun gitaro,

Kun dika-dika kantaro,

Kiu enhavas tricent mil kantojn.

Ektremis la av’, ŝanceliĝis

Kaj ekkuris li tuj al maro

Vokante kun la tuta forto:
“Venu, treestimata fiŝeto,

Plenumu jam mian peton:

Forprenu mian avinon,

Proponu al ŝi EOLA’n,

Ke ŝi tie ludu kaj kantu!”

Svingis la voston fiŝeto

Kaj respondis kun gaja rideto:
“Malstreĉiĝu, revenu hejmen,

Jam via deziro plenumiĝis.”

Revenis la av’ – jen avino

Lin batas per ambaŭ manoj:
“De kie invitil’ nenormala,

Ja ne estas sigelo stampita,

Nur steletoj anstataŭ nomo:

Ĉu mi venos al Rusio sen vizo?”

Jen ambaŭ ili kuris al maro

Kaj vokas la Oran Fiŝeton:
“Venu, treestimata Fiŝeto,

Kaj plenumu nian komunan peton:

Lasu nin veturi al EOLA aux BET’o

Sen invitil’, nek sigeloj, nek vizoj”.

Nenion respondis fiŝeto

Kaj plonĝis profunden en maro.

Sed av’ kaj avino revenis

Al sia Nigramara bordo.

Jam ne estas ili esperantistoj

Kaj ne revas plu pri tendaroj.

 


 

 

 

Comments