ORIGINALA POEZIO‎ > ‎

KRIMEAJ HEKSAMETROJ

Tatjana AUDERSKAJA

KRIMEAJ  HEKSAMETROJ

 

Vidis mi montojn Krimeajn, la rokojn en verda ornamo,

Pinoj en suna jubil’ verdbrilis sur blua ondar’.

Maro senlima, senvoja trasternas la ondojn trankvilajn

Vaste al la malproksim’ diafana de la horizont’.

 

Preter patosaj ruĝgrundaj rokaroj de la Karadago

Naĝis mi, vidis mi golfojn senhomajn en plena sunbril’.

Nure la rokoj, la maro, la suno kaj mi inter ili –

Jen pintopunkt’ de l’ feliĉ’, plenumo de ĉiu dezir’.

 

Estis facila revoj’ surdekliva el la Nova Mondo,

Kvazaŭ piedoj min mem tiris al mond’ sen apog’.

Baldaŭ revenos mi al mia hejm’ sen kompat’ kaj espero;

Tie, en plena mallum’, brilos en mi rememor’.

 

 

Estis mi en atelier’ de l’ Pentristo en la Koktebelo;

Ĉu en la sama domet’ ne loĝis mi antaŭ centjar’?

Ĉio konata al mi: jen libraro, jen farboj, skulptaĵoj,

Lito, plenombra spegul’ kaj busto de la Taiah’.

 

Sunradiita aer’ plenplenigis la ĉambron malgrandan,

Tamen senliman – ja ni vidas kunligon de l’ temp’.

Tra tiuj libroj la ĉen’ etendiĝas ĝis la antikveco;

Antaŭlasta ĉener’ estas l’ Pentrist’, lasta – mi.

 

Poste mi tiel libere naĝadis ĉe la Karadago,

Jen kunfandiĝ’ kun natur’, dissolvo en plena kviet’.

Min ne danĝeros la viv’ dum almenaŭ la jaro proksima; -

Baptis min ĉe Karadag’ ondoj sunvarmaj de l’mar’.

Comments