ORIGINALA POEZIO‎ > ‎

KANTOJ DE MALGRANDA HOMO EL MALGRANDA EŬROPO, XX jc

Tatjana AUDERSKAJA

KANTOJ DE MALGRANDA HOMO EL MALGRANDA EŬROPO, XX jc

 

1

Mi estas malgranda homo el malgranda Eúropo.

Mi loĝas en malgranda, tamen ja propra domo,

Havas mi malgrandan salajron kaj familion grandan,

Kaj pro tiuj kialoj mi bone scipovas kalkuli:

Kiom kostas studado en la Universitato,

Kiom kostas manĝado, kiom – privata lernejo,

Kiom da mono restis sur mia konto en banko

Post la aĉeto de nova, tre bezonata aúto;

Mi ja ne povas veturi al oficejo mia

Per tiu malnoviĝinta, de pasintjara modelo:

Mi perdos mian prestiĝon, oni min ne konfidos

Kaj ne plialtigos salajron, tiam el kio mi pagos

Krediton pro nova modelo de luksa polvosuĉilo?

 

Mi estas malgranda homo el malgranda Eúropo,

Mi havas malgrandajn zorgojn en mia malgranda mondo.

Sed kiam fremdaj misiloj al nia lim’ proksimiĝis,

Fariĝis glacie malvarma mia komforta hejmo

Kaj ne plu protektas muroj kontraú neútrona morto,

Kaj miaj malgrandaj zorgoj fariĝis unu grandega,

Unu grandega, komuna por ĉiuj loĝantoj de l’ Tero:

Konservi nian planedon vivanta kaj verde-blua,

Konvena por ĉies vivo, por ia ajn vivo sur Tero.

Ne estos plu rusoj, francoj, nigruloj aŭ usonanoj –

Restos nur unu homaro, racia gento sur Tero,

Krono de la kreaĵo, ne ĝia pereiginto.

 

 

2

Nin informas gazetoj:

Hodiaŭ pereis tiom da,

Murditaj, pafitaj – tiom da,

Pendumigitaj – tiom da!

Kion ankoraŭ vi volas?

Sufiĉe, haltu, jam bolas

La Tero pro sang-inundo

Kaj skuas sin ĝis profundo:

Anstataŭ la lando – vundo

Sur la vizaĝ’ de la Tero,

Anstataŭ prospero –

Mizero,

Kaj glata ŝtata malvero;

Jen gloras denove poetoj

La heroaĵon militan

Kun nobla celo faritan:

Honestan kaj senprofitan

Apogon al ŝtatoj etaj,

Tamen eksplodi pretaj

Kun tuta nia planedo,

De l’ Homo freneza predo.

Mi timas, mi krias pro timo,

Ne volas mi esti viktimo;

Sed malgraŭ preĝoj kaj petoj

Plukreskas ruĝa makulo

De la tutplaneda brulo,

Ĝi estas jam en proksimo.

Nin savos neniu saĝulo,

Nin savos nur kontraŭstaro

Persista al la registaro.

Se strebas ĝi al milito,

Se por ĝi milito –

Profito,

Do nia respondo – nur spito.

Vivaj – ni volas vivi!

Mortu – milita morto!

Estu – hom-inda sorto!

 

3

Baldaŭ mi foriros el tiu kaĝ’,

La ĉagren’ inundas en mia sin’.

La mond’ ne havas almenaŭ guton da saĝ’;

Mi ne ŝatas kaj ne agnoskas ĝin.

 

La patrino rakontis pri blua land’,

Kie sonas kantoj de birda ĥor’…

Kiel reprezentant’ de l’ danĝera band’

Estos mi mortpafita post unu hor’.

 

Vivi – estas sukcesi unua al gorĝ’

Enkroĉiĝi kaj poste sin savi per fuĝ’.

Vivi estas mensogi. Perfidi. Forges’

Kaj obe’ al pli fortaj – jen estas la leĝ’.

 

Vipas politikistoj per fajfa skurĝ’,

Kontraŭ volo mi krias kun ĉies kri’.

Stop! Mi plu ne obeos. Ektremu, burĝ’!

Via rolo finiĝis en Histori’.

 

Ni mortigis garantiulojn. En plena aviadil’

Ni eksplodis bombojn, venĝante al mond’ de sinistr’.

Estis de ni forrabita la ĉefministr’

Kaj prezident’ pafita en propra aŭtomobil’.

 

Ĝuis ni potencon super la pita ar’,

Igis nin fortaj kaj bravaj ilia tim’.

Kiam subite trafis nin policikomisar’,

Por moment’ mi embarasiĝis – kaj restis la sola viktim’.

 

Jes, mi estas malforta. L’ potencoj potencos plu.

En maljusta mondo ankoraŭ unu maljust’.

Jam neniam min malsekigos la pluv’,

Eble nur sango el kelkaj truetoj en brust’.

 

Mi malkredis la mondon. La mondo mensogis min;

Entute – remio. Estus mi deknaŭjarul’ en juni’.

Nur mi volas, ke al neniu plu la patrin’

Rakontu pri blua mondo, damnita, neebla por ni.

 

 

 

KANTO de NEEŬROPA HOMO de XXI jc

 

Ho, Eŭropo!

En XV jc vi bruligis viajn sorĉistinojn en la fajroj surplace.  Mezepoko…

 

En XX jc vi bruligis viajn civitanojn de ajna sekso kaj aĝo en la fornegoj.  Progreso!

 

En XXI jc vi bruligas pneŭojn en la fajroj surplace.  Degenero.

 

Ho ve, Eŭropo, Eŭropo!

Kien vi ruliĝas tiel senbride, kiel brulantaj pneŭoj? Kio atendas vin fine de deklivo?

 

Neniu respondas.

Comments